Category Archives: Poetry

English Poems…

شعر واقعی…. فرصت عصیانگری و…. و… از اشو

تقدیم به دانشجویان، شاعران، هنرمندان، عارفان، مردمان معمولی = انسان های شریف و نجیب و صلح دوست، و حتی به سیاستبازهای سیه چهره و بی شعور، و حتی نظامیان خشن و بی رحم!
در مورد شعر واقعی + تسلیم شدن واقعی به جهان هستی + خودآگاه/ناخودآگاه + عصیانگری اصیل + …. از سخنان راستین شاعر ذوالقرنین = اشو .
آخرش و وسطش= بهتر از اولش!

اشوی عزیز، چندی پیش، وقتی که شب در خواب بودم، رویایی دیدم که در یک جلسه ی سخنرانی بودم. صبح آن شب هیچ چیزی را از آنچه که گفته بودید به یاد نداشتم، بجز این عبارت” “تسلیم شدن شعر است.” از آن زمان در شگفت بوده ام که شعر چه ربطی به تسلیم دارد و برعکس؛ و چگونه شعر می تواند مانند عشق، نیایش و مراقبه، یک طریقت باشد؟

دوا ریچاDeva Richa ، شعر همه چیز را دربر دارد: عشق را دربر دارد، نیایش را
دربر دارد، مراقبه را دربردارد و بسیار بیشتر را. هرآنچه که الهی است، هرآنچه که زیباست،
هرآنچه که بتواند تو را به فراسو ببرد، در شعر وجود دارد.

شعر فقط شعر نیست: شعرمذهب اصلی و ضروری essential religion است. شعر یعنی حالتی از بودش، که در آن ذهن دیگر بین تو و جهان هستی تداخل نکند __ مستقیم، بدون فاصله؛ جایی که بین تو و جهان هستی اتصال و ارتباطی وجود دارد؛ جایی که تو بعنوان یک ماهیت جداگانه ازبین رفته ای و آن تمامیت the whole، شروع کرده به سخن گفتن، توسط تو، شروع کرده به رقصیدن توسط تو، جایی که تو یک نی توخالی شده ای hollow bamboo و آن تمامیت، تو را به یک فلوت تبدیل کرده است.

شعر نزول کل است در جزء، اقیانوسی که در قطره ناپدید می شود. شعر یک معجزه است.
و وقتی از شعر سخن می گویم انگشتانم شکسپیرها و کالیداس هاkalidases را نشانه
نرفته اند؛ آنان نیمه- شاعران partial poetsهستند. بله، آنان لحظاتی از شعر را شناخته اند، ولی آنان شاعر نیستند. آنان زمانی که دروازه های ناشناخته برایشان بازبوده، لمحاتی را
داشته اند، آنان دسترسی مختصری به ژرف ترین منابع حیات داشته اند، ولی آن لحظات فقط هدیه ای خالص از سوی ناشناخته بوده است. آنان هیچ نمی دانسته اند که چگونه به آن منابع برسند، آنان از چگونگی دستیابی آن تمامیت به خودشان چیزی نمی دانستند. تقریبا حالتی از ناخودآگاهی بوده. در رویا رخ داده، درست همانطور که در رویا می بینند.
آن ها رویا بوده اند.

تمامی به اصطلاح شعرای بزرگ دنیا، نقاشان بزرگ، موسیقی دان ها و مجسمه سازهای بزرگ همگی خوابدیدهdreamers بوده اند. آری آنان لحظاتی در رویاهایشان داشته اند، چیزی رسوخ کرده است، در اینجا و آنجا، اشعه هایی از نور قادر بوده از مانع رویا عبور کند؛ و حتی همان یک اشعه ی نور کافی بوده تا یک شکسپیر و یا یک کالیداس را خلق کند.
ولی این چیزی نیست که من به آن اشاره دارم.

وقتی می گویم شعر، منظورم آن چیزی است که از وجود بوداها جاری بود. شعر واقعی این است. بودا یک خوابدیده نیست، این مردمان اگر هر چیزی باشند، مردمانی بیدارawakened people هستند. رویاها ازمیان رفته اند، بخار شده اند. اینک دیگر چنان نیست که حقیقت بطورناخودآگاه بر آنان وارد شود و تسخیرشان کند و آنان را خالی و مصرف شده و خسته رها سازد….. شاعر معمولی فقط جهش می کندhops : برای لحظه ای از زمین کنده می شود، ولی فقط برای لحظه ای، و بازهم دوباره روی زمین برگشته است.

بودا بال دارد __ جهش نمی کند. او می داند چگونه به دورترین ستاره برود. او راه رفتن به سوی ناشناخته را می داند، او کلیدی دارد که در رمزهای هستی را می گشاید. او یک مرشد است. و آنگاه چیزی از وجودش جاری می گردد که مال خودش نیست. او فقط یک واسطهmedium است: او تسخیر شده است. و آنگاه، هرچه که او بگوید شعر است، یا حتی اگر ساکت هم باشد، سکوت او شعر است. سکوت او موسیقی بزرگی در خودش دارد؛ او،
چه صحبت کند و چه خاموش باشد، مهم نیست. وقتی صحبت کند، شعر می گوید؛
وقتی صحبت نکند، شعر باقی می ماند. او توسط شعر احاطه شده است، او در شعر راه
می رود، او در شعر می خوابد؛ شعر خود روح اوست، اساس و جوهر وجودش است.

این شعر چگونه اتفاق می افتد؟ این شعر در تسلیم رخ می دهد، وقتی رخ می دهد که آن جزء شهامت کافی گرد می آورد تا تسلیم کل شود، زمانی که قطره ی شبنم به اقیانوس می لغزد و اقیانوس می گردد.

تسلیم وضعیتی متضادنماparadoxical است: از یک سو، تو ازبین می روی؛ از سوی دیگر برای نخستین بار در شکوه بی نهایت خویش ظاهر می گردی، در شکوه چندین وجهی خود. آری قطره از میان رفته است، و برای همیشه رفته است؛ راهی برای بازیافت آن نیست
و نمی توانی باردیگر آن را طلب کنی. شبنم بعنوان یک قطره از میان رفته است، ولی درواقع، شبنم اقیانوش شده است، اقیانوس گونهoceanic گشته است. هنوز وجود دارد،
نه دیگر بعنوان یک ماهیت مشخص و محدود، بلکه همچون چیزی بی نهایت، بی انتها و بدون حد و مرز.

معنی اسطوره ی ققنوس phoenixهمین است. او می میرد، کاملاٌ می سوزد، به خاکستر تبدیل می شود، و آنگاه ناگهان از خاکسترها دوباره زاده می شود __رستاخیز. ققنوس نمایانگر مسیح است: مصلوب شدن و رستاخیز یافتن. ققنوس نمایانگر بودا است: مرگ بعنوان نفس؛
و زایشی تازه بعنوان کسی که ابداٌ نفس ندارد. ققنوس نمایانگر تمام کسانی است که شناخته اند: شناختن یعنی ققنوس بودن. چنان که هستی بمیر، تا بتوانی آن که واقعاٌ هستی بشوی! در تمامی نااصیل بودن هایت، ساختگی بودن هایت و جدا بودنت از جهان هستی بمیر.

ما به این باور ادامه می دهیم که جدا هستیم. نیستیم، حتی نه برای یک لحظه. بر خلاف باوری که داری، با تمامیت یکی هستی. ولی باورهایت می تواند برایت تولید کابوس کند: باید که کابوس تولید کند. باور این که “من جدا هستم”، یعنی تولید ترس کردن.

اگر از کل جدا باشی، هرگز نمی توانی از ترس خلاص بشوی، زیرا که تمامیت چنان وسیع است و تو چنان کوچک و خرد هستی، چنان ریزه atomic هستی، که باید پیوسته با کل بجنگی تا تو را جذب خودش نکند. باید همیشه گوش به زنگ باشی، در حالت دفاعی باشی، تا اقیانوس تو را به سادگی به درون خودش نکشد. باید از خودت در پشت دیوار ها و دیوارها و دیوارها محافظت کنی. تمام این تلاش ها چیزی جز ترس نیست. و آنگاه پیوسته مراقب هستی که مرگ به تو نزدیک می شود و مرگ این جدایی تو را نابود خواهد کرد. تمام عملکرد مرگ همین است: مرگ یعنی که آن کل، جزء را دوباره طلب کرده است. و تو می ترسی که مرگ بیاید و تو خواهی مرد. چگونه عمر طولانی داشته باشیم؟ چگونه به نوعی فناناپذیری برسیم؟
انسان راه های متفاوتی را آزمایش کرده است. داشتن فرزندان یکی از این راه ها است: این اشتیاق عظیم برای داشتن فرزند به همین دلیل است. ریشه ی این خواست برای داشتن فرزند، ابداٌ ربطی به خود فرزندان ندارد، ربطی به مرگ دارد.

تو می دانی که برای همیشه اینجا نخواهی بود؛ هرچقدر هم که کوشش کنی، شکست خواهی خورد، تو این را می دانی، زیرا میلیون ها نفر شکست خورده اند و هیچکس موفق نشده است. این یک امید واهی است. پس راه های دیگری پیدا کن: یکی از ساده ترین راه ها،
باستانی ترین آن، داشتن فرزندان است: تو اینجا نخواهی بود، ولی چیزی از تو، ذره ای از تو، سلولی از تو، به زیستن ادامه خواهد داد.
این یک راه جایگزینvicarious برای جاودانه شدن است.

اینک علم روش های پیچیده تری را ابداع کرده است___ زیرافرزند تو شاید کمی شبیه به تو باشد، و یا ممکن است ابداٌ شبیه تو نباشد و فقط قدری شبیه به تو باشد؛ الزامی نیست که دقیقاٌ شبیه به تو باشد. و اینک دانشمندان روش هایی را یافته اند که می توانند تو را تکرار کنند. برخی از سلول های تو را حفظ می کنند، و وقتی که تو مردی، فرد جدیدی می تواند از آن سلول ها خلق شود. و آن وجود تکراری، دقیقاٌ شبیه به تو خواهد بود، حتی دوقلوها هم به این شباهت نیستند. اگر با موجود تکراری duplicateخودت ملاقات کنی تعجب خواهی کرد: او دقیقاٌ شبیه به خودت است، مطلقا مانند خودت است.

اینک آنان می گویند برای ایمن تر بودن، وقتی که تو هستی، یک انسان تکراری می تواند از تو تولید شود، و می توان این موجود را درسرمای شدید قرار داد، تا اگر سانحه ای رخ بدهد، اگر در یک حادثه ی رانندگی بمیری، می توانی بی درنگ او را جایگزین کنی. همسرت هرگز قادر نیست تفاوت را احساس کند، فرزندانت هرگز نخواهند دانست که این پدر جدید، فقط یک تقلید است، زیرا او دقیقاٌ مانند تو خواهد بود.

انسان ها راه های دیگر را نیز آزموده اند، بسیار پیچیده تر از این یکی. کتاب بنویس، تابلو نقاشی کن، سمفونی های عظیم بساز: تو خواهی رفت، ولی آن موسیقی باقی خواهد ماند،
تو خواهی رفت، ولی امضای تو بر آن کتاب ها خواهد ماند؛ تو خواهی رفت ولی مجسمه ای که ساختی باقی خواهد بود. این، مردم را به یاد تو می اندازد، تو در خاطرات آنان بقا خواهی داشت. تو قادر نخواهی بود روی این زمین راه بروی، ولی می توانی در خاطرات مردم گردش کنی. بهتر از هیچ چیز است. مشهور بشو، راهی به کتاب های تاریخ پیدا کن __ البته این ها فقط در پاورقی خواهد بود، ولی چیزی هست بهتر از هیچ.

انسان در طول اعصار تلاش کرده است تا به نوعی به جاودانگی دست پیدا کند. ترس از مرگ بسیار است: تمام زندگی را تحت تاثیر قرار می دهد.

لحظه ای که مفهوم جدابودن را رها کنی، ترس از مرگ ناپدید می شود. برای همین است که من این موقعیت تسلیم را متناقض نما می خوانم. تو به اختیار خودت می میری و آنگاه ابداٌ
نمی توانی بمیری، زیرا کل هرگز نمی میرد، فقط اجزا هستند که جایگزین می شوند. ولی اگر تو با کل یکی شوی، برای همیشه زنده خواهی بود، به ورای مرگ و زندگی رفته ای.

این است جستار نیروانا، اشراق، موکشا، ملکوت الهی __ موقعیت بی مرگی. ولی شرطی که باید برآورده شود بسیار ترسناک است. شرط این است: نخست تو باید بعنوان یک ماهیت جداگانه بمیری. تسلیم یعنی همین: مردن بعنوان یک ماهیت جداگانه، مردن بعنوان یک نفس و منیت. و درواقع این چیزی نیست که نگرانش باشی، زیرا تو جدا نیستی، این فقط یک باور است. بنابراین فقط آن باور می میرد. این تنها یک ایده و یک مفهوم و فکر است.

مانند این است که تو در تاریکی شب طنابی دیده باشی، واین فکر آمده که این یک مار است و تو با هراس زیادی از آن مار فرار می کنی: لرزان و عرق ریزان. و آنگاه شخصی می آید و به تو می گوید، “نگران نباش، من آن را در روز دیده ام و خوب می دانم که این فقط یک طناب است. اگر باور نداری، ای هی پاسسیکوIhi Passiko ، با من بیا و ببین! به تو نشان خواهم داد که این یک طناب است.”

و این کاری است که بودا ها در طول اعصار انجام داده اند: “ای هی پاسسیکو: با من بیا و ببین!” آنان طناب را در دست می گیرند و به شما نشان می دهند که این فقط یک طناب است، مار از اول وجود نداشته است. تمام ترس ها ازبین می رود، شروع می کنی به خندیدن. شروع می کنی به خودت خندیدن، که چقدر احمق بوده ای. از چیزی می ترسیدی که از اول وجود نداشته است! ولی چه وجود داشته و چه نداشته، آن چند قطره عرق که ریخته ای واقعی بوده: آن ترس، آن لرزه ها، قلبی که تندتر می زده، فشار خون __ تمام این چیزها واقعی بوده است.
این را به یاد داشته باشید: چیزهای غیرواقعی می توانند موجب چیزهای واقعی بشوند. اگر فکر کنی که آن ها واقعی هستند، برای تو بعنوان واقعیت عمل می کنند __ فقط برای تو. یک رویاست، ولی می تواند در تو تاثیر بگذارد، می تواند تمام زندگیت را متاثر کند، تمامی روش زندگیت را.

نفسego وجود خارجی ندارد. لحظه ای که قدری هشیار، آگاه و گوش به زنگ بشوی، نفس را ابداٌ پیدا نخواهی کرد. این همان طناب است که تو اشتباهی مار می دانستی اش. مار را در هیچ کجا نمی توانی پیدا کنی.
مرگ وجود ندارد، مرگ چیزی غیرواقعی است: با ایجاد جدایی، تو آن را خلق می کنی. تسلیم شدن یعنی مفهوم جدایی را انداختن: مرگ بطور خودکار ازبین می رود، ترس در جایی یافت نمی شود، و تمامی مزه ات از زندگی تغییر خواهد کرد. آنگاه هر لحظه بسیار پاک و صاف است، یک پاکی سرشار از سرور و شادمانی. آنگاه هر لحظه ابدیت است. و اینگونه زیستن یعنی شعر؛ لحظه-به-لحظه زندگی کردن بدون نفس یعنی شعر. زندگی بدون نفس یک رحمت است، موسیقی است” زندگی بدون نفس یعنی زندگی کردن، واقعاٌ زیستن. من چنین زندگی کردنی را شعر می خوانم: شعر یعنی زندگی کسی که تسلیم جهان هستی است.

وبه یاد داشته باش، بگذار دوباره تکرار کنم: وقتی تسلیم جهان هستی می شوی، چیزی واقعی را تسلیم نمی کنی. فقط یک مفهوم خطا را تسلیم می کنی، تنها یک وهم و خیال را تسلیم
می کنی، سراب و غیرواقعی را تسلیم می کنی. چیزی را تسلیم می کنی که از اول نداشته ای. و با تسلیم کردن آنچه را که نداشته ای، به چیزی خواهی رسید که داشته ای.

و دانستن اینکه، “من در وطن قرار دارم، من همیشه بوده ام و همیشه خواهم بود،” لحظه ی بزرگی از آسودگی است. با دانستن اینکه، “من یک خارجی نیستم، من یک غریبه نیستم، من ریشه کن شده نیستم، ” و اینکه، “من به این جهان هستی تعلق دارم و جهان هستی به من تعلق دارد،” همه چیز آرام و ساکت و ساکن می شود. این سکون و آرامش، تسلیم شدن است.

واژه ی تسلیم کردن surrenderیک فکر بسیار بسیار اشتباه را به شما می دهد، گویی که چیزی را از دست می دهید. شما هیچ چیز را از دست نمی دهید، فقط یک رویا را رها
می کنید، فقط چیزی را تسلیم می کنید که قراردادی است و جامعه در شما بوجود آورده است.

نفس مورد نیاز است، در جامعه عملکردی مشخص دارد. حتی وقتی که فرد تسلیم خداوند است، فرد از واژه ی “من” استفاده می کند __ ولی اینک چیزی کاربردیutilitarian است، چیزی وجودینexistential نیست. او می داند که وجود ندارد: او از این واژه استفاده
می کند، زیرا استفاده نکردن از آن برای دیگران بی جهت تولید دردسر خواهد کرد، ارتباطات را غیرممکن خواهد کرد. هم اینک هم ناممکن هست! ارتباط با مردم دشوارتر خواهد شد.
پس “من” فقط یک وسیله ی قراردادی است. اگر بدانی که “من” فقط یک ابزار است، قراردادی، کاربردی، مفید، ولی نه یک چیز وجودین؛ آنگاه هرگز برایت مشکل ساز نخواهد بود.

ریچا، رویای تو به تو لمحه ای بخشیده است، رویاهایت به تو اجازه داده اند تا چیزی را ببینی، چیزی که مجاز نبودی در بیداری ببینی. گاهی چنین می شود. ذهن خودآگاه بیشتر نفسانی است؛ روشن است: خودآگاه هرگز وارد ناخودآگاه نمی شود. جامعه فقط می تواند خودآگاه را آموزش بدهد؛ جامعه قادر نیست ناخودآگاه را تعلیم دهد، دست کم نه هنوز __ آنان سخت
می کوشند!

بخصوص در روسیه شوروی آنان سخت تلاش دارند تا ناخودآگاه را تعلیم دهند. و متاسفانه آنان موفق می شوند. آنان به هنگام خواب به مردم آموزش می دهند. وقتی در خواب هستی، خودآگاه دیگر عمل نمی کند، ضمیرناخودآگاه فعالیت می کند. به ویژه در روسیه، آنان
آزمایش های بزرگی در مورد آموزش در حالت خواب انجام داده اند،: این می تواند انجام شود، دارند انجامش می دهند.

این یکی از بزرگترین خطراتی است که نسل های آینده باید با آن روبه رو شوند. اگر سیاستبازها وسایلی در اختیار داشته باشند تا بتوانند به مردم در حالت خواب آموزش بدهند، آنگاه هیچ امکانی برای عصیانگری وجود نخواهد داشت.

وقتی که فرد در خواب است، می توانید از او یک کمونیست، کاتولیک، هندو، بودیست، مسیحی و محمدی بسازید، و چون این در ناخودآگاه رخ داده، او مطلقا قادرنخواهد بود که به ورای آن برود. او قادر نخواهد بود از آن خلاص بشود، زیرا ناخودآگاه 9 برابر قوی تر از خودآگاه است. خودآگاه فقط نوک کوه یخی است: یک دهم از ذهن شما خودآگاه است و نه دهم آن ناخودآگاه است. اگر سیاست بازها بتوانند به ناخودآگاه دست پیدا کنند، آنگاه بشریت محکوم به فنا است. آنگاه به کودکان در خواب آموزش خواهند داد. حتی خواب هم متعلق به خودت و خصوصی نخواهد بود، حتی خواب هم چیزی شخصی نخواهد بود، به حکومت تعلق دارد.
تو حتی قادر نخواهی بود که رویاهای خصوصی داشته باشی: حکومت تصمیم می گیرد که چه خوابی می توانی ببینی __ زیرا شاید رویایی ضد-حکومتی داشته باشی و حکومت نمی تواند این را تاب آورد. رویاهایت می تواند دستکاری شود، ناخودآگاه تو می تواند مورد دستکاری قرار بگیرد، ولی خوشبختانه این هنوز اتفاق نیفتاده است.

شاید شما آخرین نسلی باشید که امکان عصیانگری دارد. و اگر شما عصیان نکنید، شاید دیگر فرصتی وجود نداشته باشد: بشریت می تواند به وجودی مانند آدم آهنیrobot like existence تنزل یابد. پس تا وقتی که فرصت هست عصیان کنید! فکر نمی کنم زمان زیادی باقی مانده باشد، شاید تا پایان همین قرن ( آن زمان، قرن بیستم م.)، در همین بیست یا بیست و پنج سال. اگر بشریت بتواند در این بیست و پنج سال عصیان کند، این آخرین فرصت است؛ وگرنه، مردم کاملا ناتوان خواهند شد، ناخودآگاه بر آنان مسلط خواهد شد. تا این زمان، جامعه قادر بوده که به آسانی خودآگاه شما را آلوده کند __ توسط تعلیم و تربیت رسمی، توسط کلیسا، توسط تبلیغات __ ولی فقط ضمیرخودآگاه شما را؛ ناخودآگاه شما هنوز آزاد است.

بیشتر چنین اتفاق می افتد که وقتی در خواب عمیق به سر می بری، به حقیقت نزدیک تری. بسیار عجیب است، نباید چنین باشد، باید در وقت بیداری به حقیقت نزدیک تر باشی. ولی بیداری شما دیگر به خودتان تعلق ندارد: یک هندو است، یک مسیحی است، یک محمدی است، دیگر متعلق به تو نیست؛ جامعه پیشاپیش در شما رسوخ کرده است، آن را مختل ساخته است، نابودش کرده است. ولی ناخودآگاه هنوز متعلق به تو هست.

برای همین بوده که روانکاو ها به رویاهای شما علاقمند شده اند، زیرا شما در رویاها
صادق تر هستید. در رویا ها کمتر کاذب هستید، در رویاها تمام سانسور های جامعه
ازبین می رود. در رویا چیزها را همانطور که هستند می خوانید، چیزها را آنطور که هستند می بینید، خودتان را آنطور که هستید می بینید. لحظه ای که بیدار شوید، شروع به تظاهر کردن می کنید. بیدار بودن شما یک وانمود کردن و یک تظاهر طولانی و ادامه دار است.

برای همین است که خوابیدن چنین آسوده کننده است، زیرا پیوسته حفاظت کردن و گفتن چیزهایی که باید گفته شوند، و انجام کارهایی که جامعه انجام آن ها را ضروری ساخته،
خسته کننده است، بسیار خسته کننده. انسان برای خلاص شدن از تمام این ها و دوباره
طبیعی شدن و فراموش کردن جامعه و رهایی از کابوس و جهنمی که جامعه ساخته،
نیاز دارد که روزانه هشت ساعت بخوابد.

هرچه بیشتر آگاه و هشیار بشوی، هرچه بیشتر از قید جامعه و چنگال های آن آزاد بشوی، آنگاه فقط بدن نیاز به خوابیدن خواهد داشت و حتی در خواب هم یک جریان پیوسته از آگاهی وجود خواهد داشت. ذهنت به خواب نیازی نخواهد داشت، نیاز جبری و جوهری برای خوابیدن ذهن وجود ندارد، این یک الزام ساختگی است.

وقتی که ذهنت روشن، آزاد است و مقید نیست، نیاز کمتر و کمتری داری که ذهنت بخوابد.
و آنگاه معجزه ای رخ خواهد داد: اگر بتوانی وقتی که در خواب هستی هشیار بمانی، برای نخستین بار خواهی دانست که از بدن جدا هستی. بدن خفته است و تو بیدار هستی: چگونه ممکن هردو مانند هم باشید، چگونه شما دو می توانید یکی باشید؟ تفاوت را خواهی دید، تفاوتی بس بزرگ است.

بدن به زمین تعلق دارد، تو به آسمان تعلق داری. بدن به ماده تعلق دارد، تو به خدا تعلق داری. بدن زمخت است، تو چنین نیستی. بدن محدودیت دارد، زاده شده و خواهد مرد: تو هرگز زاده نشده ای و هرگز نخواهی مرد. این تجربه ات می شود، نه یک باور.

باورbelief ، ترس-مدارfear-oriented است. تو دوست داری که باور کنی که تو نامیرا هستی، ولی باور فقط یک باور است، چیزی غیراصیل است، از بیرون نقاشی شده است. تجربه چیزی کاملاٌ متفاوت است، از دورنت می جوشد، مال خودت است. و زمانی که چیزی را دانستی، هیچ چیز نخواهد توانست شناخت تو را به لرزه اندازد، هیچ چیز نمی تواند شناخت تو را نابود کند. شاید تمام دنیا برعلیه آن باشد، ولی تو می دانی که جدا هستی. شاید تمام دنیا باور داشته باشد که روح وجود ندارد، ولی تو خواهی دانست که وجود دارد. شاید تمام دنیا بگوید که خدا وجود ندارد، ولی تو لبخند خواهی زد __ زیرا خود تجربه ی آن، تایید کننده است، گواه آن خودش است.

ریچا، شاید رویای تو بسیار بااهمیت باشد. آنچه که تو در خودآگاهی خودت اجازه نداده ای،
در ضمیر رویابین dreaming consciousness تو سربرآورده است. اشعه ای از نور وارد شده است.

در غرب، قبل از فروید، حالت بیداری تنها ضمیری بود که شناخته شده بود؛ در شرق اینگونه نبوده __ حتی پس از فروید، باوجودی که ضمیر رویابین بعنوان چیزی ارزشمند پذیرفته شده، هنوز یک چیز اتفاق نیفتاده است: خواب بدون رویا هنوز مورد توجه قرار نگرفته است.
در شرق این چنین نیست. شرق همیشه آگاهی بیداری را سطحی ترین حالت دانسته است، آگاهی رویابین را بسیار ژرف تر و بااهمیت تر دانسته و آگاهی در خوابsleeping consciousness را حتی عمیق تر از این دانسته و حتی بااهمیت تر از آگاهی رویابین. غرب هنوز نیازمند یک فروید دیگر است تا خواب را بعنوان مهم ترین بخش آگاهی معرفی کند.

ولی شرق هنوز چیزی بیشتر می داند: نقطه ای وجود دارد: چهارمین مرحله ی آگاهیturya توریا نام دارد، این مرحله فقط یعنی “چهارم” the fourth، نام دیگری ندارد. توریا یعنی چهارمین: وقتی که بیدار هستی، رویا و خواب همگی ازبین رفته اند، فرد فقط یک مشاهده گر است. نمی توانی آن را بیداری بخوانی، زیرا این شاهد witness هرگز نمی خوابد؛
نمی توانی آن را رویادیدن بخوانی، زیرا برای این شاهد هیچ رویایی ظاهر نمی شود؛
نمی توانی آن را خواب بخوانی، زیرا این شاهد هرگز نمی خوابد. این آگاهی جاودانه است. این همان بودی چیتای Bodhi chita آتیشا است، این معرفت مسیح است، این همان بوداسرشتیbuddhahood است، اشراق.

پس همیشه مراقب و محتاط باش. از رویاهای خودت بیشتر مراقبت کن تا از حالت بیداری،
و همچنبن از حالت خواب بدون رویای خودت بیشتر مراقبت کن تا از حالت رویای خودت.
و به یاد بیاور که باید دنبال حالت چهارم بگردی، زیرا فقط چهارمین، نهایت و غایت است.
با چهارمین به وطن رسیده ای. اینک جایی برای رفتن وجود ندارد.

ریچا، می گویی تمام رویاها را ازیاد برده ای و فقط یک جمله به یاد داری، “شعر تسلیم است”. این عصاره ی تعلیمات من است. اصلی ترین نکته در پیام من به دنیا این است که شعر تسلیم شدن است__ و برعکس، تسلیم شدن شعر است.

من دوست می دارم که سانیاس هایم، تمام سانیاس هایم خلاق باشند __شعرا، موسیقی دان ها، نقاش ها، مجسمه سازان و غیره. در گذشته، سالکین تمامی مذاهب، زندگی غیرخلاقی
داشته اند. آنان برای خلاق نبودن مورد احترام قرار داشتند و به سبب همین عدم خلاقیت، چیزی زیبا به این دنیا اضافه نکرده اند. آنان باری گران بوده اند: آنان چیزی از بهشت
به روی زمین نیاورده اند. درواقع، آنان ویرانگر بوده اند __ زیرا تو یا سازنده هستی و یا که باید ویرانگر باشی. نمی توانی خنثی بمانی: یا باید زندگی را با تمام خوشی هایش تایید کنی،
یا شروع می کنی به سرزنش کردن زندگی.

گذشته ی انسان یک کابوس بس طولانی از رویکردها و نگرش های مخرب و نفی کننده ی زندگی بوده است. من به شما تایید زندگیlife affirmation را آموزش می دهم! من احترام گذاشتن به زندگی را آموزش می دهم. من ترک دنیا را نه ، بلکه لذت بردن از زندگی را آموزش می دهم. شاعر بشوید! و وقتی می گویم شاعر بشوید، منظورم این نیست که همگی شما شکسپیر بشوید و یا میلتون یا تنیسون. اگر من با شکسپیر و میلتون و تنیسون ملاقت کنم، آن وقت به آنان هم می گویم شاعر بشوید __ زیرا آنان فقط در مورد شعر رویا می بینند.
شعر واقعی در حالت چهارم معرفت رخ می دهد. تمامی به اصطلاح شاعران بزرگ فقط رویابین بوده اند؛ آنان در قید حالت دوم معرفت بوده اند. نثر در قید حالت اول است __ معرفت بیداری و شعر در قید حالت دوم است.

آن شعر که من از آن سخن می گویم فقط در حالت چهارم آگاهی ممکن است. زمانی که تماماٌ آگاه شده ای، روشن. زمانی که ذهن دیگر وجود ندارد. آن وقت هرکاری که انجام بدهی شعر خواهد بود، هرکاری بکنی موسیقی خواهد بود. و حتی اگر کاری هم نکنی، شعر تو را احاطه می کند، رایحه ی تو خواهد بود. خود حضورت تو شعر خواهد بود.

ریچا، می پرسی، ” از آن زمان در شگفت بوده ام که شعر چه ربطی به تسلیم دارد و برعکس، و چگونه شعر می تواند مانند عشق، نیایش و مراقبه یک طریقت باشد؟”

عشق یک راه است، نیایش راه دیگر است، مراقبه یک راه است، زیرا این ها راه هایی بسوی شعر هستند. هرآنچه که تو را به خداوند هدایت کند حتماٌ تو را به شعر هدایت کند. انسان الهی نمی تواند چیزی جز یک شاعر باشد. او ترانه ای خواهد خواند، البته نه از خودش: او ترانه ی خداوند را خواهد خواند. او به سکوت خداوند کلام می بخشد، او برای تمامی هستی یک دهان خواهد بود.

من به شما مراقبه می آموزم، نیایش، عشق، زیرا تمامی این شما را به مرکز می برند.
و مرکز، شعر است. این ها همگی راه هایی به سوی شعر هستند. حل کردن خود در شعر یعنی حل شدن در خداوند ___ و البته که این بدون تسلیم ممکن نیست. اگر تو خیلی باقی مانده باشی، خداوند نمی تواند اتفاق بیفتد. تو باید غایب باشی تا که او در تو یک حضور شود.
بمیر، تا بتوانی باشی.
کتاب خرد
فصل چهارم
آخرین فرصت برای عصیانگری

Advertisements

2 Comments

Filed under Attitude, Education, Ego, Mediatation, MyTranslations, Osho, Poetry, Psychology, اشو ..., ترجمه هایم

‘Word-workers’, a poet by dear Kaet poetess

met Kaet 3 weeks before i left Mcleod Ganj…. very beautiful soul, and a fine ‘word-worker’, who sings well and plays a number of instuments (guitar, flute…..) just enjoy how she describes herself and the rest of us…. Actually before reading/typing this now, i thought it was about her, but now i see that it is about me too, and you toooooooo…….. i wish she could visit Meherabad, AND Iran, (when freed!) to spread her message of sharing and understanding…. (few words where not clear for me which i will ask her clarification later ) enjoy the vibe and see how we can apply the principle in our everyday communications!
Word-workers
What do you know about?
What are your stories?
Can you scream aloud your words in joy,
To stop the world from flaking?

There’s just one thing we’ll ever know
And that’s what we’ve experienced;
Of all the places, times and faces
We have felt and visited.

We all have words we use,
To point our random telling;
We all have tales stored in our beings,
To bring us from our dwellings.

The greatest thing you could ever do:
Is throw your puzzle to the wind;
Share a piece of the maze that make you
Share it with an absent friend.

Shed in half your chatter box
Of a life, bit by bit;
On your table, where there’s room
For all of us to sit.

I will come to hear you talk
To see the glisten in your eyes
Tell me words of freedom
I’ll even listen to your lies

I don’t have to know you
Or like what you’ve to say
But I’ll see the passionising
That’s seeping through your days

You see, we all have a tale to tell
You’re the master of your moments
But buried treasure can’t be found
If we don’t become Caribbean pirates.

“Ah Haar” we must say
as we draw our rusty sword
pint it to the brooding one
Challenge the shy lord.

With questions of their life
And queries fro their being
With an interest in your eyes
That will surely draw them in

Soon we will have them waling
All about their inner wisdom flooding
Into your little stream

See all of us will find our voice
Before those who ‘want’ to hear
The whisperings of our colours
That paints the backdrop to our tears

For all of us possess a spark
That words can illuminate
Of all those times in your own divine
That took an instant to create…

… a moment, a vision, a smile, a stroll
A peace of chaos, a heavenly scroll,
A look suspended on a child’s lashes
A traveled road covered in ashes
Encounters with random taxi car drivers
A kiss of a mother, a stroke of a feather
The wind at your window
The smell of summer rain
Or that time when Aunt Betsy flew in from Bahrain
The smell of the airport in the transit lounge waiting
For a flight to take you away from the shaking, the quivering, grasp of a lover
In the sweat of sweet love from which you took shelter
Or that time you farted between hymns in a chapel!
Or saw the other half of a wiggling worm in your bitten apple!

So the next time you’re sitting with an absolute stranger
Know there’s one way
To escape the silent danger
You could ask “how are you?” or, “what is it you do?”
Or you could be a bit more interesting
And go straight to step two!

Cut the crap and ask a question
I’m sure they’re not expecting
And before they think you’re weird
Quickly ask another question

And if you ask with a generous
Amount of genuinity
It won’t take much for them to open
Their soul for you to see

And Oh, what a pleasure
I guarantee you it will be
For the greatest gift one could ever give
Is to show to you their ‘me’

And what is more beautiful
Than the eyes of a story-teller
For they dance a dance of mystery
Of which you can’t decipher

Now don’t be fooled!
At first their stories may be mundane
Just continue to enquire as if you didn’t,
You’d go insane.

Pretend every person
Is a secret Steven Spielberg
Izabelle Alande, or Arundhati Roy

And then the world may be
Entertained by each other
Instead of television
Play station or computers

For behind every quiet person
Is a face you cannot miss
And if you become a word-worker
You can inspire pure bliss

Find their freedom
Inspire their smile
Get them to talk
About what they find worthwhile

And then you’ll never be faced
With a social dilemma
Cause what is more colourful
Than a word-smiting stranger?

By now, you may have realized
That to be a word-worker
You can’t be on an ego-trip
To their words you must surrender

So if it is your stories
That you find all important
And the only reason you’re inquiring
Is to feed your own Endorphins!
Then know the worst thing you can do
Is to hear but not to listen
Especially when you’ve invoked the key
To spill forward another’s mission

So please be careful word-workers, out there!
If you choose to go in blind,
Not only will you miss their beauty
You’ll insult their peace of mind

Lift them, create them
Be inspired to paint them
Nurture them, embrace them
Give them permission to be ‘them’

But I know what you may be thinking
Word-working is a gamble
What if I inspire in them
Stories that lead to shambles?!

Like: “Uncle Norm ran over the cat.”
And, “Shirley lost her keys.”
“My dog died last year.”
And, “my wife cooks mushy peas.”
“I’m a single mum with a daughter.”
“I have a rare disorder.”
“I bought three pair of socks last week.”
“Ahh, excuse me, while I just go take a leak!”

well, let it be known for I guess it is true:
some of us don’t own a passion
it’s been buried too deep for any to see
Below the Arctic Ocean

I don’t recommend you go diving too deep
For who knows what you may stumble on?b
But use your God-given intuition
And know what point to move on

But if you sense the coming presence
Of a passionate dreamy tale
Seek to summon out their best
In the secrets they want to tell

Become skilled in the art
Of plucking vibrant strings
Get them to play their instruments
Try to spread their wings

Query their dreams of childhood
Or a song they used to sing
Ask about their holidays
Don’t let them give in

To the mundaneness of their surface
In which they’re used to living
For many people live
In shallow spaces of no-giving
For they’re not used to anyone
Interested in receiving

Pretend their suffering
Is the surface of their ocean
And beneath the cracking waves of drama
Is a bliss that guides their motion
Be reminded not to go too deep
Else you both may drown
Just find their swell of beauty
And they will guide the sound

Around their broken coral reefs
And through their dying shores
To islands where they dare to dream
In a land of their own cause

Take theme there to leave them
At home in their mist
Take them there to see them
Stranded in their bliss

Inspire words of the extraordinary
Cling to positivity
Then the world around you
Will become your endless journey
Be proven: all are precious
All have magic in their pond
If you want to see under lock and key
Tap them with your wand

And son we’ll have the whole world talking
All about their inner ‘me’

For once one shows an interest
Soon it will be there
And four and a thousand more
The next world-wide inquisition
Into the very souls of others
We’ll be spreading inspiration

High esteem will be the side effect
A plague of self-worth
For what is more empowering
Than one to show interest in your birth?

Your reason d’etre, your being
Your doing and your needing
Your tales are purely sacred
For no one sees what you are seeing

Soon we will have the doctors
The psychics and paramedics
Trying to find a cure
For this “meaningful communication epidemic”

People start to wonder
Where did all the small talks go?
Well, I guess it will still be there
For those who sign off on their true mojo

Then, someday you’ll find yourself
Wallowing in solitude
And a stranger will come to greet you
And ask about your mood
Then about your freedom
And all about your glory
And then you’ll find that all at once
You’re inspired by your own story.

By: Kaet Brewer (poetess), Austalia

Leave a comment

Filed under Arts, Attitude, Education, Information, IntellectualSkills, MyServices, Poetry

where is the source?

who is this 2-legged creature?
what is that light of love?
looking for the origin?
where is the source?
why not an centipad?
why not an elephant?
why not a tree?
or a stone?
why me?
why you?
why us?
where to go?
but within?
jay Babaji

Leave a comment

Filed under Attitude, MyWritings, Photos, Poetry

سال نو مبارک = Happy New Year

سلام بر عزیزان عاشق

سال نوی میلادی بر شما مبارك

امروز در مهرآزاد (مکان خارج از شهر احمدنگر که مهربابا سال های آخر زندگی را در آنجا می گذرانید)
قبل از برنامه موسیقی و فیلم
، قطعه شعری از منیژه، خواهر مهربابا خوانده شد

که آن را برای شما کپی و ترجمه کرده ام …. صفا کنید….


به مردی که بر دروازه ی سال ایستاده بود گفتم

و او پاسخ داد

این برای تو از نور بهتر است و از راه شناخته شده، مطمئن تر.>”


Peace of Love for all lovers!
Happy new Time…. Today in Mehrazad, Peter read a poem by Mani (Manijeh, Baba’s sister) and i copied it for you, enjoy
.

“I siad to the man who stood at the Gate of the Year:
‘give me a light that i may tread safety into the unknown.
And he replied, ‘Go out into the darkness and put your hand into the Hand of God.
That shall be to you, better than light, and safer than a known way'”

این هفته هم مثل سالی که گذشت مثل برق و باد رفت….. اینجا در این تپه ی سحر آمیز

زایران بیشتر و بیشتر برای کریسمس و سال نو آمده بودند…. امشب بر سر یک میز شام فقط هشت نفر بانوی ایرانی که سالیان است در هند زندگی می کنند بودند بعلاوه یکی از نوادگانشان که هندی می نمود و فارسی زیاد نمی دانست. بر سر میز دیگر هم یک خانواده ی سه نفره ایرانی بودند. جانم مهربابا که چنین محیطی را فراهم ساخته تا انسان ها از هر نژاد و ملیت در یک محیط امن و آرام بتوانند خودشان باشند و در آرامش و عشق زندگی کنند.

This week also passed as the old 2005! On this Magic Hill, we had more and more pilgrims coming for Xmas and the new year holidays.

Wonderful music and art programs and lots of joy and laughter.

Last night was a VERY exceptional night:.

Dance party from 9:00 11:30 pm with good music and snacks,

followed by 00:00 prayer up the Hill at the Samadhi,

and AGAIN a late dinner at 1:00 am.

The ‘curfew’ hour was extended till 1:40 am….

On the way back home the loud-speakers of the village temple were

still playing devotional music.

Tonight I counted 8 Irani ladies __ from Yazd __at one table (are living in India for many years) and another Irani family of three at another table. Jay Baba who made this international interaction possible here, in His love and Mercy.

پس از مدت ها “بیکاری” از دیشب مشغول ساختن وبلاگ های تازه هستم و امیدوارم روزی بتوانم این نه وبلاگ را با هم ترکیب کنم. فعلا جدا جدا هستند ولی بهتر است نظمی دیگر به آن ها بدهم که به نوعی به هم مربوط شوند.

After days of ‘vacations’, got myself busy making new weblogs, hoping to relate these 9 ‘babies’, into ONE integrated ‘mature’ weblog. Anyone knowing MT = Movable type and willing to help, is highly needed and appreciated.

1 Comment

Filed under Attitude, Bilingual دوزبانه, Education, Information, IntellectualSkills, MyServices, Poetry, Psychology, نوشته هایم, به زبان پارسی, ترجمه هایم, خبرهای مهرآباد خدا

A Persian poem by Baba,… کبوتر شاه

Jay Mehr Baba (no need for the second ‘e’!)
The following poem was kindly given to me, in August, by our dear brother Erico, a long timer,
senior Baba lover, who HAS the flavor of Baba and Mehraji.
It is written in Persian with His holy hand
(wish i can scan the copy of it later for those who are interested to see it!)
Tried my best to translate it into English, BUT as you see below,
there is one place i just could NOT get the meaning! So we leave it as it is, for now!
زنده و پاینده مهربابا
شعر زیر توسط بابای مهربان با خط خودش به فارسی نگاشته شده و داستانی واقعی دارد که فتوکپی آن را برادر عزیزمان اریکو __
از عاشقان کهنه کار مهربابا که عطری از بابا و مهرای عزیز را همراه دارد__ در مرداد ماه امسال به بنده هدیه فرمود و از من خواست تا به انگلیسی ترجمه اش کنم. البته داستان آن را اینک خوب به یاد ندارم و به وقتی دیگر موکول می کنم.
در فهم یک بیت از آن مانده ام و بنابراین بصورت علامت سوال باقی گذاشته ام. ظاهرا شعر ناتمام باقی مانده است….

کبوتر شاه مهمان خرابات مُعلّا شد

King pigeon became the guest of the highest kharabaat
(ruined place of worship for dervishes)

چه مهمانی که فوراً مالک خاک همینجا شد؟

What a guest, who at once
became the owner of this land!

چرا و از کجا آمد؟ چو آمد رفتن ما شد

Why and from where he came,
that
as he arrived, I had to go

فنا شد یک به یک هستی نه مرد و هم نه پیدا شد

He became annihilated stage by stage,
his existence did not die
and he also was not apparent (visible)

چون قبل از رفتنم یک روز پیغامی عجب آورد

One day, before my departure,
he brought me a strange message from the Beloved

ز دلبر جان فدای مرگ قاصدی نه برپا شد

????

خداوندا پس پرده تماشایی عچب داری

Oh Lord, what a mysterious show you have behind the curtain!

به چشم اهل نابینا هویدایی معمّا شد

To the eyes of the blind he became an apparent puzzle

کبوتر شاه در مرغان ولی گشت

Among the birds, King pigeon became a governor,

که درگاهش باشد در منزل میم

whose court is the Manzele Mim

مهربان به پا بوسش حاضر شد

Mehrban went to kiss his feet

که دیروز آمد و امروز….

Who came yesterday and today….

Jay Baba

<!–[if supportFields]> DATE \@ "yyyy/MM/dd" <![endif]–>2005/10/30<!–[if supportFields]><![endif]–> 11:26 AM<!–[if supportFields]><![endif]–>

Leave a comment

Filed under Bilingual دوزبانه, Information, MeherBaba, MyTranslations, Poetry, مهربابا, به زبان پارسی, ترجمه هایم

Divine physicians…Rumi

This full moon is GuruPurnima, the celebration of Perfect Master.
So since we love ALL perfect masters, here i dedicate chapter 18
of our new book in English,
Drunkenly Along The Sufi Path of Love,
along with our 3 introduction,
where we read Osho of Sufism.
Enjoy the coming full moon
and the words of our Beloved masters, Rumi and Osho
18

Divine physicians

We are wise men, we are physicians,
we come from Baghdad;2
we have delivered many patients from their sorrows.

We have removed cataracts from their eyes;
and the meaningless, endless sufferings
from their roots and veins with grapples.

We are the eloquent physicians – disciples of Christ;
we have taken many dead ones
and breathed spirit into them.3

Ask those who have seen the signs
to tell you how thankful they were for their freedom.

We batter the head of sadness,
we sweep pain out of the home;
we are all witnesses and good people –
we are all like new moons, bringing tidings of the Eid.4

We are divine physicians;
we do not ask wages from anyone,
because we are pure in psyche –
not greedy and dirty.

Do not think that this is a medicine
for diarrhoea or constipation;
we have extracted this famous herbal cure from paradise.5

We are subtle physicians –
we do not take urine samples;
we penetrate aching bodies as thought waves.

Do not open your mouth at all,
since most people are like owls;6
stop bragging that we have flown with the eagle.7

footnotes for ch.18

1) In this, the 18th couplet of the Masnavi, Rumi states that there are two types of people: “raw”, or spiritually undeveloped, and “cooked” – those who are spiritually evolved. Since the former are not capable of understanding the condition of the latter, there is no point in arguing, and the best approach to such “raw” individuals is to remain silent. “Vassalam”, meaning “and peace”, is used to end abruptly any speech or conversation.

2) See footnote 5, p163. In this ghazal, Rumi depicts himself as a doctor with a miraculous cure for all ills.

3) In Sufi tradition, Christ is well known for his healing powers, and specifically for his ability to raise the dead.

4) The ending of the lunar month of Ramadan (the month of fasting) is the greatest celebration in the Muslim calendar, and known as the Eid.

5) Here, in the original Farsi, Rumi names two specific herbal medicines for these two common physical disorders.
In contrast with these, the kind of medicine he is offering has been extracted directly from heaven and is a cure for all spiritual ills.

6) In Persian folklore, the owl is a bad omen, associated with ill luck. Interestingly, whereas in western tradition, the bird is a symbol of wisdom, in India, it is believed to be stupid.

7) In Sufi terminology, to “fly with the eagle” is to attain the peak of human consciousness, or to live in divinity.

All rights reserved
The book is NOT published yet and is awaiting the RIGHT publisher!

Leave a comment

Filed under Arts, Attitude, Education, Information, IntellectualSkills, MolanaRumi, Poetry

Ma Prem Shashi, Pune 2005


Ma Prem Shashi

Leave a comment

Filed under Arts, BharataIndia, Education, FactScience, Feminism, Information, Mediatation, Osho, Photos, Places, Poetry, Psychology

body and soul are not hidden from each other…Rumi


body and soul are not hidden from each other…

Leave a comment

Filed under Bilingual دوزبانه, Education, MolanaRumi, MyTranslations, Photos, Poetry

Torn curtains, 11, TheReed, Rumi


Torn curtains, 11

Leave a comment

Filed under Arts, Education, MolanaRumi, MyServices, Photos, Poetry, Psychology, به زبان پارسی

YOU stay…. Rumi, Masnavi, 16


You stay, the purest. 16

Leave a comment

Filed under Education, Information, MolanaRumi, Photos, Poetry, Psychology